Þorsteinn Pálsson skrifar: Nýjar leiðir eða plastrúllubaggapólitík

Greinin er birt sem skoðunarefni, og því er hún metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis.

Sterkasta atriðið er tilvitnunin í forsætisráðherra Svíþjóðar úr leiðtogaumræðum fyrir kosningar; hana getur lesandinn sannreynt. Veikasti hlekkurinn er hins vegar burðarásinn sjálfur: fullyrðingin um að símtalið hafi snúist um innlimun Íslands er sett fram sem staðreynd með orðunum „loks greint frá“, án þess að höfundur segi hver greindi frá eða hvar. Þegar öll greinin hvílir á þeirri forsendu hefði ein setning um upprunann kostað lítið og skilað miklu.

Meira vegur að talsmenn Framsóknar og Sjálfstæðisflokks eru aldrei nafngreindir og aldrei vitnaðir orðrétt. Punktalistinn um að þeir jafni innri markaðinn við ógnarstjórn Stalíns eða tali um Evrópuher er endursögn höfundar á andstæðingum sínum. Það er einmitt þar sem tilvitnun þarf, því fullyrðingarnar eru svo afgerandi að lesandinn getur ekki greint hvað var sagt og hvað er túlkun.

Til hróss má nefna að höfundur viðurkennir klofning innan Sjálfstæðisflokksins og nefnir gagnrökin um „góðlátlegt grín“, þótt hann hafni þeim fljótt. Röksemdafærslan hangir saman; heimildarfestan gerir það síður.