Halldór Jörgen skrifar: Orðræðugreining á öllum 11 framboðunum í Reykjavík

Greinin er vel upp sett sem skoðanagrein. Höfundur leggur fram skýran fræðilegan ramma, nefnir Cas Mudde og Pippu Norris sem fræðilega stoð, og birtir tölulegar niðurstöður fyrir hvert framboð. Sérstaklega er vert að nefna að höfundur viðurkennir sjálfur að ramminn er ekki algerlega hlutlaus og vísar á opna úttekt þar sem lesendur geta yfirfarið forsendur hans; slíkt gagnsæi er sjaldgæft í skoðanagreinum. Hann leggur sig einnig fram um að útskýra að popúlismi sé orðræðuvenja en ekki pólitísk stefna, sem dregur úr hættu á villandi einföldunum. Það sem veikir greinina er að aðferðafræðin sjálf er ekki fullkomlega opin í textanum. Höfundur segir að „tvær manneskjur" hafi dæmt loforðin en tilgreinir ekki hver hin manneskjan er. Viðmiðin fimm eru nefnd en ekki útskýrð nákvæmlega; lesandinn þarf að treysta á utanaðkomandi heimild á verdbolga.net til að skilja hvernig einkunnir voru gefnar. Þá hefði sú ákvörðun að setja þröskuld popúlismans við þrjár víddir af fimm átt skilið nánari rökstuðning í greininni sjálfri. Einnig er heildarfjöldi loforða ójafn milli framboða, sem höfundur nefnir lauslega hjá R-lista en gerir ekki grein fyrir kerfisbundið; það getur skekkt samanburðinn verulega þegar lítil framboð fá hátt hlutfall vegna eins eða tveggja loforða. Sem skoðanagrein er þetta þó vel yfir meðallagi: rökstudd, gagnsæ og með eftirminnilegum fyrirvörum.