Lögboðin þjónusta þyrfti að víkja eigi Múlaþing að bjarga Valaskjálf
Frétt af íbúafundi á Egilsstöðum um framtíð Valaskjálfar, byggð á vettvangsviðveru, nafngreindum viðtölum og tölum sem sveitarstjóri lagði fram. Forseti sveitarstjórnar er beint tilvitnuð og gagnrýnin rödd íbúa fær líka rúm. Eigendur hússins, sem eru þó lykilaðilar í málinu, eru hvorki nafngreindir né heyrist í þeim.
Eigendur Valaskjálfar eru miðpunktur málsins en fá aldrei orðið. Fullyrðingin um að „reksturinn standi ekki undir sér“ er borin fram með óljósri tilvísun til þeirra, og hugmyndin um að breyta húsinu í hótel með smáum herbergjum eftir vatnstjón hangir í lausu lofti án nokkurrar heimildar. Þarna var sjálfsagt skref: hringja í eigendur eða að minnsta kosti nafngreina þá og upplýsa að þeir hafi ekki svarað.
Að öðru leyti er þetta þéttur vettvangsflutningur. Jónína Brynjólfsdóttir er nafngreind og tilvitnuð beint, kostnaðartölurnar eru rekjanlegar til framsögu sveitarstjóra á fundinum, og Hafþór Máni Valsson veitir raunverulegt aðhald þegar hann kallar svörin loðin. Andstæð sjónarmið liggja því bæði fyrir, ekki bara eitt.
Framsetningin fylgir röksemd sveitarstjórnarinnar nokkuð þétt: valið sé milli lögboðinnar þjónustu og samkomusalar. Það er hennar eigin uppsetning og hún er skýrt eignuð, en fréttin spyr ekki hvort þriðji kostur sé til, til dæmis samstarf, styrkur eða hlutaeign. Sveitarstjórinn sjálfur er auk þess ónafngreindur þótt tölurnar séu frá honum komnar.
