Í hvaða vitleysu erum við stödd?
Skoðanagrein grunnskólakennara um nýju einkunnareglugerðina, birt undir Skoðun á Vísi. Höfundur byggir á eigin reynslu innan úr skólakerfinu og setur fram áþreifanlega útlistun á því hvernig kvarðinn 4-10 á að tengjast A-D. Röksemdafærslan er upplýst og áhugaverð en styðst á köflum við hugarlestur um hvað ráðherra hugsi og fullyrðingar um fjármögnun án nokkurra talna.
Greinin er birt sem skoðunarefni, og sterkasta hlið hennar er þekking af vettvangi: umreikningstaflan úr A-D í 4-10, tímalína innleiðingarfundanna, staðan hjá 10. bekk og það að námsmatskerfin séu ekki tilbúin. Þetta er efni sem lesandi getur borið undir reglugerðina og MMS, og kennari á gólfinu er einmitt réttur aðili til að leggja það fram.
Þar sem röksemdirnar bresta er þegar höfundur skiptir úr lýsingu í hugarlestur. Fullyrðingar um að ráðherra „gerði sér enga grein fyrir" eða „hafi ekki hugmynd um" koma í stað efnislegrar greiningar á forsendum ákvörðunarinnar, og þær hefði mátt fella út án þess að málstaðurinn tapaði nokkru. Sama gildir um vísunina í togstreitu milli MMS og ráðuneytisins, sem er sett fram með hæfilegum fyrirvara en engu til styrktar.
Athyglisverðast er þó klausan um námsefnisgerð: höfundur segir Ísland verja aðeins broti af því sem samanburðarþjóðir verja á hvern nemanda og bætir við að „það eitt og sér er nægur rökstuðningur". Engin tala, ekkert ártal, engin heimild. Þar hefði einn samanburður frá OECD eða Miðstöð menntunar styrkt greinina meira en allur hitinn. Sömuleiddu afgreiðir hún PISA sem ósamanburðarhæft og byggir svo á PISA, án skýringar.
