Þorsteinn Pálsson: Bændur heimtuðu nei – við getum þetta sjálf! – Er það svo?
Eyjan endursegir pistil eigin pistlahöfundar, Þorsteins Pálssonar, þar sem hann gagnrýnir forystu bænda fyrir að hafna Evrópusambandsaðild án þess að leggja fram eigin stefnu. Hann leggur til að tollvernd á hvítu kjöti verði afnumin í áföngum en hefðbundnar búgreinar njóti áfram stuðnings.
Fyrirsögnin setur orð í munn bænda. „Bændur heimtuðu nei, við getum þetta sjálf!“ er túlkun Þorsteins á afstöðu þeirra, ekki tilvitnun í nokkurn bónda, en gæsalappir og upphrópunarmerki gefa annað í skyn. Viðbótin „Er það svo?“ breytir litlu; lesandinn sér fyrst fullyrðingu um hóp sem fær hvergi að tala.
Meginmálið er heiðarlegra. Eignun er víðast skýr („Þorsteinn skrifar“, „hann segir“) og lesandanum ætti ekki að dyljast að um skoðanapistil er að ræða. Á stöku stað hverfur eignunin þó, til dæmis þegar sagt er í framsöguhætti að „farnar eru hjáleiðir“, og þá rennur skoðun höfundar saman við rödd miðilsins.
Vandinn liggur í sjálfu forminu. Miðillinn endurvinnur eigin pistil sem fréttaefni, bætir engu við og flytur hörð orð um forystu bænda, sem kölluð er „svefngengill“, án þess að leita viðbragða Bændasamtakanna. Fullyrðingar um styrkjakerfi og sterkustu bæjarfélögin standa án nokkurs samhengis. Í pistlinum sjálfum væri það eðlilegt, en í fréttaformi kallaði það á meira.
