Um fóbíu og hatur á Íslam
Sverrir Agnarsson skrifar skoðunargrein, sem Vísir birtir undir merkjum Skoðunar, gegn því sem hann kallar íslamófóbíu. Hann heldur því fram að löggjöf gegn samkynhneigð í löndum múslíma sé arfur nýlendustefnu en ekki íslamskrar hefðar. Jafnframt segir hann að sjaría sé aðferð við lagasetningu en ekki guðleg lög.
Ibn Taymiyya ber uppi þungann af kaflanum um samkynhneigð. Hann er sagður hafa talið samkynhneigð refsilausa, en hvorki rit né staður er nefndur. Sú túlkun er umdeild meðal fræðimanna og hefði þurft nákvæma tilvísun, því röksemdin hvílir á henni. Sama gildir um „mörg hundruð milljóna dollara iðnað“: talan er sett fram sem staðreynd án þess að lesandinn fái að vita hvaðan hún kemur.
Greinin er birt sem skoðun og á því að metast á rökum, ekki jafnvægi. Þar liggur veikleikinn. Höfundur skrifar núgildandi lög alfarið á reikning nýlendustefnu, en þá skýringu ræðir hann aldrei á móti refsiákvæðum klassískrar lögfræði fyrir nýlendutímann. Hann gefur sér þannig niðurstöðuna. Stóryrði á borð við „STJARNFRÆÐILEGA RÍKARI“ fjölbreytni koma í stað raka. Þá er hvergi útskýrt hvaða „hatursumræða síðustu daga“ varð tilefni skrifanna.
Greinin hefur þó raunverulegt gildi. Greinarmunur sjaría og fiqh, ákvæði 377 og vísanir til Rúmí og Abú Núvas eru efnislegar og varpa ljósi á flókna sögu. Með sterkari röksemdum hefði greinin getað mætt gagnrökum í stað þess að ganga fram hjá þeim.
