Tvískinnungur þjóðernisástarinnar
Gunnlaugur Stefánsson, fyrrverandi alþingismaður og sóknarprestur, sakar þá sem vilja takmarka eignarhald útlendinga á jörðum um tvískinnung þegar kemur að erlendu eignarhaldi í opnu sjókvíaeldi. Hann gagnrýnir frumvarp um varanlegar eldisheimildir og krefst lokaðra kvía og ófrjós lax.
Birt sem skoðun og metin sem slík. Kjarni greinarinnar er snjall: hann spyr hvers vegna sömu menn og vilja verja jarðir gegn útlendingum láti sér vel líka erlent eignarhald á eldisleyfum í fjörðum. Samanburðurinn við reglur í sjávarútvegi er raunveruleg og skýr spurning sem lesandi getur tekið afstöðu til.
Rökin sjálf hrasa þó á eigin forsendum. Höfundur lýsir sátt við útlendinga í sveitinni en beitir síðan orðum eins og „útlenskur skammtímagróði“ og „útlenska eldisiðjan“ til að gera eldið tortryggilegt. Hann gagnrýnir þannig þjóðernisrök með þjóðernisrökum. Einnig eru leyfi kölluð „gjafir“ og talað um að „versla með firðina“, sem rennir saman starfsleyfum og eignarhaldi á landi án skýringar.
Umhverfisskaði og hrun byggða eru sett fram sem vissa, „mun fyrr en varir“, án nokkurrar vísunar í rannsóknir eða úttektir. Andstæðingarnir eru heldur ekki nafngreindir; „lærðar greinar“ um að útlendingar séu „hættulegt fólk“ er einföldun sem lesandinn getur ekki borið saman við frumtextann. Fullyrðingin um að enginn þingmaður hafi gert athugasemdir er sannreynanleg í þingskjölum og styrkir málflutninginn.
