Borgar­full­trúar til rann­sóknar vegna gagnaleka

Greinin byggir nánast alfarið á einu frumskjali: bréfi regluvarðar Reykjavíkurborgar, Ólafar Marínar Úlfarsdóttur, til borgarráðs. Það er staðfest heimild og blaðamaðurinn birtir hana nákvæmlega, bæði í beinum tilvitnunum og samantekt. Styrkleikar greinarinnar felast í gagnsæi um uppruna upplýsinganna og í því að nafngreina alla sem höfðu aðgang að gögnunum; lesandinn getur athugað fullyrðingarnar sjálfur. Hins vegar á greinin við verulegan ágalla í jafnvægi. Ekkert kemur fram hvort einhver af þeim borgarfulltrúum sem nefndir eru á listanum hafi fengið tækifæri til að tjá sig. Þegar fólk er nafngreint í tengslum við mögulega refsiverða háttsemi, eins og markaðssvik, er blaðamanninum skylt að leita eftir viðbrögðum. Þá er sjónarhorn regluvarðarins eitt og óskorað: niðurstaðan um „ólögmæta miðlun" er sett fram sem staðreynd þótt rannsókn sé á frumstigi. Morgunblaðið, sem talið er hafa fengið gögnin, er ekki spurð út í málið. Enginn utanaðkomandi sérfræðingur í verðbréfarétti er kallaður til. Greinin virkar því fremur sem endurbirting á bréfi regluvarðar en sem sjálfstæð fréttaskrif, þar sem fullyrðing um markaðssvik stendur án mótvægis eða samhengis um hvort slík brot hafi áður verið sótt til saka undir sambærilegum kringumstæðum.