Þegar kenni­vald kemur í stað raka

Greinin er birt sem skoðun og á að meta sem slíka. Kjarni röksemdafærslu Sigurðar er áhugaverður og á sér vísindaheimsfræðilega undirstöðu: hann krefst þess að lesendur geri greinarmun á staðreyndum, fræðilegu mati, pólitískri ályktun og spá. Þetta er vel sett fram og rökin eru skýr. Staðreyndir sem höfundur nefnir, eins og stöðu aðildarviðræðna (27 af 33 köflum opnaðir, 11 lokaðir til bráðabirgða, sjávarútvegur ekki opnaður), eru sannreynanlegar og samræmast opinberum heimildum. Tilvísun í yfirlýsingu ríkisstjórnarinnar um tvöfalda þjóðaratkvæðagreiðslu er einnig sannreynanleg. Það sem veikir greinina er að höfundur beitir stundum sömu aðferð og hann gagnrýnir hjá Baudenbacher: hann setur fram eigið mat sem hlutlaust jafnvægi. Fullyrðingin „heiðarlegasta niðurstaðan fyrir fram er: við vitum það ekki enn" er líka pólitísk afstaða, þótt hún klæðist hlutlausum búningi. Að krefjast viðræðna vegna þess að niðurstaða sé óþekkt er rökrétt, en jafnframt rök með einni hlið umræðunnar. Höfundur viðurkennir þetta ekki sérstaklega. Sömuleiðis er gagnrýni hans á Morgunblaðið sem „pípulögn" réttmæt að grunni til, en hún kemst ekki alveg upp í það sem hann krefst af öðrum: hann tilgreinir ekki hvaða tilteknar fullyrðingar Baudenbachers séu rangar eða villandi, heldur gagnrýnir formið fremur en efnið. Það dregur úr bitanum. Sem skoðanagrein er þetta vel skrifuð og hugvekjandi, en höfundur mætti beita sömu sjálfsrýni og hann krefst af öðrum.