Hvers vegna „nei“ er eina rök­rétta svarið þann 29. ágúst

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta á þeim forsendum. Röksemdafærslan er skýr og innbyrðis samkvæm: höfundur skilgreinir forsendur sínar, tilvísar í acquis communautaire og í sögu samningaviðræðnanna 2009 til 2013, þar sem tölur um opnaða og lokaða kafla (27 opnaðir, 11 lokaðir af 35) eru sannreynanlegar í opinberum gögnum framkvæmdastjórnar ESB. Þetta gefur lesandanum eitthvað áþreifanlegt til að prófa sjálfur. Það sem veikir rökstuðninginn er að höfundur setur fram sem algildar staðreyndir atriði sem eru í raun túlkunaratriði. Fullyrðingin um að varanlegar undanþágur séu „lagalegur og pólitískur ómöguleiki" er of einföld; ESB hefur í reynd veitt aðildarríkjum varanlegar eða hálfvaranlegar sérreglur, til dæmis Álandseyjar, dönsk undanþága frá evrunni og finnska undanþágan varðandi Samaland. Höfundur gerir ekkert tillit til þessara fordæma og heldur þar með fram mynd sem er einstrengingslegri en raunveruleikinn styður. Þá er gagnrýnivert að greinin gefur í skyn að kröfum Íslands um auðlindaforræði sé lýst sem óhagganlegum en nefnir aldrei möguleikann á því að kröfurnar sjálfar gætu verið endurskoðaðar í samningaferli, sem er einmitt kjarninn í andstæðum rökum. Þessi einhliða framsetning er leyfileg í skoðanagrein, en dregur úr þeirri „bláköldu staðreyndanálgun" sem höfundur segist beita.