Kerfislægt of­beldi og pólitísk svik við ungu kyn­slóðina - tvö­föld eignaupptaka

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka, ekki sem fréttaskrif. Vandinn er þó sá að höfundur setur fram fjölda staðhæfinga sem krefðust einhvers rökstuðnings jafnvel í skoðanagrein, en gefur lesandanum lítið eða ekkert til að byggja á. Fullyrðingin um að eignarhlutfall á höfuðborgarsvæðinu hafi „hríðfallið" undanfarna tvo áratugi er lykilstaðhæfing sem stendur algjörlega án tilvísunar í gögn Þjóðskrár, Hagstofunnar eða annarra opinberra stofnana. Tölurnar um leigu- og lánakostnað (250 þúsund á móti 400 þúsund) eru settar fram sem almennt gilt dæmi, en engin heimild eða útreikningur er nefndur. Samanburður við Amsterdam, Berlín og Vancouver er áhugaverður en mjög yfirborðslegur; engin tilraun er gerð til að greina hvort aðstæður séu sambærilegar eða hvort þessar aðgerðir hafi skilað árangri. Mesta veikleikinn frá sjónarhóli hugmyndaröksemdafærslu er sá kafli þar sem höfundur tengir húsnæðismálin við þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB-aðild. Þar breytist greinin úr húsnæðisriti í beina pólitíska hvatningu, og samhengið milli ESB-aðildar og lægra fasteignaverðs er sett fram sem sjálfsagt en er í raun mjög umdeilanlegt meðal hagfræðinga. Ásakanir um „lygar og fölsanir" keyptra sérfræðinga eru alvarlegar en standa algjörlega án sönnunargagna eða nafngreindra dæma. Góð skoðanagrein þarf ekki jafnvægi milli sjónarmiða, en hún á að geta stutt kjarnastaðhæfingar sínar með einhverju öðru en reiði. Hér er enginn slíkur stuðningur og röksemdin hvílir á tilfinningahlaðnum staðhæfingum sem eru frekar ávarp til sannfærðra en tilraun til að sannfæra hinn efasemda lesanda.