Af hlut­leysis­stefnu ríkisút­varpsins og fall­ein­kunn fjár­málaráðs

Greinin er merkt sem skoðun og höfundur kynntur sem varaþingmaður, sem er eðlilegt gagnsæi. Sem skoðanagrein ber að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugverkslegrar heiðarleika frekar en heimildajafnvægis. Brynjar vísar í skýrslu fjármálaráðs og tilgreinir tilteknar niðurstöður hennar, svo sem upplýsingar úr skattframtölum um ráðstöfunartekjur bótaþega og viðvaranir við vísitölutengingu bóta, og nefnir Seðlabankann og verkalýðshreyfinguna sem samhljóma raddir. Þetta styrkir rökstuðninginn. Á hinn bóginn er fullyrðingin um að „allir hagfræðingar landsins" sem hafi tjáð sig séu sammála, að frátöldum þremur nafngreindum ráðherrum, óstaðfest alhæfing sem erfitt er að sannreyna og veikir trúverðugleika greinarinnar. Kaldhæðnin í lokin, um fyrirvara ríkisútvarpsins um óhæði, er beittur retorísk aðferð en byggir á ómálefnalegri alhæfingu um hlutdrægni án þess að nefna dæmi um aðra fréttamenn eða önnur viðtöl þar sem ríkisútvarpið hafi spurt ítarlega um skýrslu fjármálaráðs. Ásakanir um hlutdrægni fjölmiðils eru alvarlegar og kalla á betri sönnunarfærslu en eitt viðtal. Rökstuðningurinn um bótakerfið sjálft er skýr og studdur tilvísun í opinbera skýrslu, en höfundur gerir sér ekki grein fyrir mótrökunum, til dæmis sjónarmiðum þeirra sem styðja vísitölutengingu bóta. Þetta er leyfilegt í skoðanagrein en dregur úr sannfæringarkrafti hennar.