Stöðug­leiki á kostnað menntunar?

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, sem er til bóta í gagnsæisskyni. Rökstuðningurinn er innbyrðis samkvæmur: krónutöluhækkanir þrengja launabil, minni launamunur dregur úr hvötum til náms, og það bitnar á framleiðni til lengri tíma. Þetta er hefðbundin mannauðskenning sem margir hagfræðingar myndu þekkja. Veikleikinn er hins vegar augljós: höfundur leggur ekki fram nein tölugögn til stuðnings. Engin launatölutilvísun, engin samanburðartala milli launahópa, engin tilvísun í rannsóknir eða alþjóðlegan samanburð er nefnd til sögu, þrátt fyrir almennar fullyrðingar um að „ríki sem leggja áherslu á menntun ná gjarnan betri árangri." Slíkt væri auðvelt að byggja á gögnum OECD eða Hagstofu, en höfundurinn velur að halda sig alfarið í rökfræðilegum ramma án tilvísana. Auk þess er greinin einhliða í þeim skilningi að hún nefnir aldrei raunhæf sjónarmið hins megin, til dæmis félagslegan ávinning af hækkun lægstu launa eða rannsóknir sem benda til þess að launaójöfnuður hafi skaðleg áhrif á hagvöxt. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegur málflutningur, en sem rökstuðningur frá fagmanni skortir greininni verulega tilvísanir í gögn sem myndu styrkja trúverðugleika hennar.