Verðstýringarákvæði skerði veru­lega at­vinnu­frelsi

Greinin er í raun endursögn á umsögn Atlantsolíu, þar sem einn aðili fær allan talstólinn. Þetta er meginveikleiki fréttarinnar: hvorki er leitað til ráðuneytisins sem ber ábyrgð á frumvarpinu, né til Samkeppniseftirlitsins, né til neytendahópa eða fræðimanna í stjórnskipunarrétti. Málatilbúnaður Atlantsolíu, sem hefur augljósa hagsmuni af því að samþykkja ekki verðstýringu á markaði sínum, er kynntur nánast án nokkurs gagnrýnissjónar. Vísbendingar um einhliða framsetningu eru skýrar: fyrirtækið fær að leggja fram bæði stjórnskipulegar röksemdir og samkeppnisfræðilega greiningu án þess að nokkur annar aðili fái tækifæri til andsvara eða nýansaðs mats. Heimdirnar í greininni eru þó sannreynanlegar að hluta: vísað er í tiltekin lagaákvæði, dóm Hæstaréttar í máli nr. 15/2000 og eldri samkeppnislög nr. 8/1993. Magnús Óskarsson hæstaréttarlögmaður er nefndur á nafn. Þetta gefur lesandanum færi á sjálfstæðri athugun. Engu að síður er uppsetningu greinarinnar ábótavant: tilvitnunarblokkir eru endurteknar næstum orðrétt, sem bendir til slælegrar ritstjórnar. Fréttamiðillinn kyndir undir einhliða mynd af málinu þegar hann setur fyrirsögnina, sem er beint efnisleg fullyrðing Atlantsolíu, án þess að merkja hana sem sjónarmið eins aðila. Greinin nær ekki fréttavægi nema sem upphafspunktur; án gagnaðila er lesandinn illa upplýstur um heildarmyndina.