Gervigreind á vinnumarkaði: Hvað þarf að mæla?
Hagfræðingur fjallar um nýja skýrslu starfshóps stjórnvalda, Gervigreind til góðs, og spyr hvað eigi að mæla þegar áhrif gervigreindar á vinnumarkað eru metin. Hann færir rök fyrir því að mæla þurfi hvort vinnuferli séu endurhönnuð, ekki aðeins hvort tæknin sé notuð. Rökin styður hann með erlendum rannsóknum og ritum OECD.
Heimildanotkunin sker sig úr. Í skoðanagrein, sem Vísir birtir undir þeim merkjum, vísar hagfræðingurinn til skýrslu starfshóps stjórnvalda með nafni, tveggja rita OECD og fimm erlendra rannsókna sem lesandi getur flett upp eftir nöfnum höfunda. Rökin eru skýr og byggð upp skref fyrir skref: aukin afköst í einstöku verkefni þýða ekki sjálfkrafa aukin afköst fyrirtækis, og því þarf að mæla dýpt innleiðingar fremur en notkun eina saman.
Veikleikinn liggur í vali heimilda fremur en fjölda þeirra. Nær allar rannsóknirnar styðja sömu mynd og takmarkanir þeirra eru ekki ræddar; tilraun Noy og Zhang náði til dæmis aðeins til afmarkaðra ritunarverkefna. Ártöl vantar víðast, sem gerir „nýlegar rannsóknir“ óljósari en þörf er á. Hvergi er heldur vikið að því hvort mælingar af þessu tagi séu framkvæmanlegar eða hvað þær myndu kosta.
Höfundur er kynntur sem sérfræðingur í hagnýtingu gervigreindar. Niðurstaðan, að „umbreytingin“ ráði mestu, fellur vel að slíkri sérþekkingu, og lesandi hefði haft gagn af skýrari upplýsingum um hvort höfundur starfi við ráðgjöf á þessu sviði. Greinin er engu að síður vönduð og upplýsandi.
