Ari Kr. Sæmundsen skrifar: Langavitleysa

Greinin er birt sem lesendagrein eða skoðun, sem er mikilvægt til að meta hana á réttum forsendum. Sem rökræðugrein er hún skemmtileg og fjörleg í stíl, en röksemdafærslan er yfirborðskennd á mörgum sviðum. Höfundur slær öllu saman í einn pott: verðtryggingu, ESB-aðild, vinnumarkaðsmódel og fiskveiðistjórnunarkerfi, en gerir sér aldrei far um að greina hvers vegna pólitískar breytingar séu erfiðar. Endurtekna spurningin „Veit það ekki" er bókmenntalegs eðlis en veikir rökstuðninginn; lesandinn fær kjörorð en enga greiningu á pólitískum hagsmunaárekstrum eða stofnanalegu tregðunni sem útskýrir hvers vegna breytingar gerast ekki. Fullyrðingin um að verðbætur séu í raun fjármagnstekjur og skattlagðar sem slíkar er ekki rannsökuð frekar, og engin tilvísun er í skattalöggjöf eða dómaframkvæmd. Gagnrýni á nafnlausan þingmann sem „setti fyrirtæki á hausinn" er nægjanlega afhjúpandi til að lesendur geti giskað á hvern átt er við, en höfundur forðast að nefna nafn eða heimild. Þetta er leyfilegt í skoðanagrein en dregur úr gagnsæi röksemdarinnar. Heildarmatið er að greinin sé skemmtileg pistilsgerð en nái ekki að lyfta sér upp úr almennri kvörtun yfir í rökstudda gagnrýni.