Sjálfbær rekstur eða niðurgreiddur – hvort er lúxus, Daði?
Skoðanagrein stjórnarformanns VÖK Baths gegn áformum fjármálaráðherra um að færa baðlón í 24% virðisaukaskattsþrep. Höfundur styður mál sitt við verðdæmi, rekstrartölur Reykjavíkurborgar, kannanir Ferðamálastofu og virðisaukaskattsþrep í þrem Evrópulöndum. Hagsmunir eru upplýstir, en samanburðurinn er valinn höfundi í hag.
Greinin er birt sem skoðanaefni, og hún er óvenju vel útbúin gögnum fyrir þá tegund: nafngreind verðdæmi, rekstrartölur sundlauga Reykjavíkur fyrir 2024, kannanir Ferðamálastofu og skattþrep Þýskalands, Hollands og Austurríkis. Lesandi getur í grundvallaratriðum sannreynt flest.
Veikleikinn liggur í valinu. Ársmiðadæmið, þar sem munurinn er 3.340 krónur, er dregið fram fyrst og stakmiðinn, 7.690 krónur á móti 1.220, kemur á eftir og er ekki gerður upp. Setningin um að „minna renni til baðlónsins en sundlaugarinnar“ er hreinlega ruglingsleg: hún fjallar um skatttekjur ríkisins, ekki um hvað rennur til fyrirtækisins. Milljarðurinn í niðurgreiðslu til ferðamanna byggir á keðju ágiskana, þar sem meðaltal Reykjavíkur er framreiknað á allt landið; höfundur segir það vera áætlun, sem er honum til hróss, en niðurstaðan er samt sett fram sem fastur punktur.
Stærsta gagnrökin fá enga umfjöllun: að almenningssundlaugar séu lýðheilsu- og kennsluþjónusta, ekki afþreying í samkeppni við baðlón. Hagsmunatengslin eru upplýst, en fyrst í síðustu línu. Þau hefðu átt að koma fram í upphafi.
