Eftir Omnibus hver á sjálfbærniáhættuna?
Skoðanagrein framkvæmdastjóra Podium ehf. um hvernig fyrirtæki eigi að stýra sjálfbærniáhættu eftir að Omnibus-pakki Evrópusambandsins dregur úr kröfum um skýrslugjöf. Höfundur heldur því fram að áhættan hverfi ekki með skýrslunni og að hún eigi heima í almennri áhættustýringu, með skýrum ábyrgðaraðilum. Greinin birtist fyrst í Viðskiptablaðinu.
Höfundur stýrir fyrirtæki sem starfar á sama sviði og greinin fjallar um, og ráðleggingarnar sem hún setur fram eru af þeim toga sem fyrirtæki kaupa gjarnan af ráðgjöfum. Tengslin eru tilgreind í lok greinar, sem er heiðarlegt, en lesandinn ætti að hafa þau í huga.
Meginröksemdin er skýr og vel útfærð: minni skýrslugjöf breytir engu um raunverulega áhættu. Dæmið um hráefnisskort sýnir vel hvernig greining á að leiða til ákvarðana. Veikleikinn liggur í því að lesandinn fær aldrei að vita hvað Omnibus breytir í raun, hvaða fyrirtæki falla utan krafnanna eða hvenær breytingarnar taka gildi. Rökin hvíla því á forsendu sem aldrei er útskýrð. VSME-staðallinn er einnig nefndur án þess að fram komi hver gefur hann út.
Greinin glímir ekki við gagnrökin. Einföldunin er hugsuð til að létta byrðar, og stjórnandi lítils fyrirtækis gæti með réttu spurt hvort öll sú vinna sem lýst er borgi sig. Höfundur nefnir svigrúmið í framhjáhlaupi en tekur ekki á kostnaðinum. Útkoman er greinargóð en almenn hvatning fremur en röksemd sem stenst andmæli.
