Ráðherra má selja lögreglustöðina á Hverfisgötu
Fréttin telur upp þær fasteignir sem heimilt verður að selja samkvæmt fjárlögum næsta árs og byggir alfarið á fjárlagafrumvarpinu sjálfu. Orðalagið er varkárt: talað er um heimild, ekki ákvörðun. Á móti kemur að ekkert samhengi er gefið um hvort heimildirnar séu nýjar eða endurteknar frá fyrri árum.
Varkárnin í orðavalinu er það sem heldur þessari frétt uppi. Í hverri einustu málsgrein er talað um heimild til sölu, ekki áform eða ákvörðun, og fyrirsögnin fylgir sama sniði. Það er ekki sjálfgefið; sambærilegar upptalningar úr fjárlögum hafa oft verið settar fram eins og sala væri á næsta leiti.
Heimildin er nafngreind og öllum aðgengileg, fjárlög næsta árs, og lesandi getur flett hverju atriði upp sjálfur. Blaðamaður bætir við gagnlegri staðfræði um hvaða starfsemi er í hverju húsi, sem er meira en hrá endursögn skjalsins.
Það sem vantar er einmitt sú spurning sem lesandinn situr eftir með: eru þessar heimildir nýjar eða hafa þær staðið í fjárlögum árum saman án þess að nokkuð gerðist? Fjölmargar söluheimildir endurnýjast sjálfkrafa. Eitt símtal í fjármálaráðuneytið, eða samanburður við fjárlög fyrra ársins, hefði skilið á milli tíðinda og skrár. Enginn viðmælandi kemur við sögu og engin skýring er á því hvers vegna endurskipulagning kallar á sölu.
Snyrtileg, rétt sett fram og heimildafest, en stendur og fellur með upptalningunni.
