Hver á ís­lenska fánann?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er kynnt sem framkvæmdastjóri, þótt ekki komi fram hvers fyrirtækis eða samtaka. Sem pistill um ættjarðarást og þjóðartákn er textinn skýr í grunnrökum sínum: enginn á einkarétt á fánanum, lýðræði þolir ágreining. Veikleikinn felst í því hve almennt allt er haldið; höfundur vísar til „sífellt harðari samfélagsumræðu" og gefur í skyn að tiltekinn hópur eða pólitísk stefna hafi eignað sér fánann, en nefnir aldrei eitt einasta dæmi, atvik eða umræðu sem styður fullyrðinguna. Þetta gerir röksemdafærsluna veika. Lesandinn fær tilfinninguna en ekki efnið til að meta hvort höfundur lýsi raunverulegri þróun eða einungis sinni eigin skynjun. Til samanburðar hefðu eitt eða tvö áþreifanleg tilvik styrkt greinargerðina verulega. Sjálf rökin eru innbyrðis samkvæm og tóninn er hófsamur, sem er styrkur. Engu að síður er endurtekning efnisatriða umtalsverð; sömu hugmyndinni er velt upp aftur og aftur í lítið breyttum búningi, sem dregur úr slagkrafti.