„Þetta er, af geðsjúkdómum, sá lífshættulegasti“
Stutt úrdráttarfrétt úr Dagmálum þar sem formaður Sáttar, hagsmunasamtaka um átraskanir, er eina heimildin. Tilvitnanir eru rétt merktar og heimildin nafngreind, en ritstjórnin leggur ekkert til sjálf: hvorki tölur, klínískt samhengi né upplýsingar um hvar hjálp er að fá.
Sterkasta fullyrðing fréttarinnar er í fyrirsögninni: að átröskun sé lífshættulegasti geðsjúkdómurinn. Hún er rétt eignuð Elínu Vigdísi Guðmundsdóttur og stendur sem hennar orð, ekki sem staðreynd blaðsins. Það er kostur. Hitt er að fullyrðing af þessari stærð kallar á einhverja festu; ein tilvísun í dánartíðni frá landlækni, Landspítala eða erlendum rannsóknum hefði kostað eina setningu og breytt fyrirsögninni úr upphrópun í upplýsingu.
Sem viðtalsbrot þarf greinin ekki gagnaðila, og það er ekki réttmæt gagnrýni að kalla eftir andstæðu sjónarmiði við mann sem lýsir reynslu og starfi hagsmunasamtaka. Þyngri athugasemd er önnur: fjallað er um sjúkdóm sem sagt er að dragi fólk til dauða, en lesandinn fær engar leiðbeiningar um hvert hann eigi að snúa sér. Engin tenging við átröskunarteymi Landspítalans, heilsugæslu eða hjálparlínu. Í umfjöllun um geðheilbrigði er þetta orðið lágmarksviðmið hjá flestum ritstjórnum og hér vantar það.
Heimildin er nafngreind og trúverðug í sínu hlutverki, en fréttin er í grunninn kynning á myndbandi. Hún stendur ekki og fellur með villum, heldur með því hversu lítið er lagt til. Nothæf, en þunn.
