Sigvaldi Einarsson skrifar: Lýðræði tapar ekki þegar já tapar
Skoðanagrein sem skilgreinir auðræði og þjófræði og heldur því fram að íslenskt regluverk um fylkingar í þjóðaratkvæðagreiðslum sé galopið. Höfundur vísar til Follow the Money, Heimildarinnar, kosningaeftirlits ÖSE, Ríkisendurskoðunar og bókar Gil Durán, og leggur fram þrjár afmarkaðar tillögur. Greinin er birt sem lesendagrein.
Athyglisverðast er hvernig höfundur meðhöndlar sínar eigin tölur. Þegar hann nefnir þrjú hundruð milljónir nei-megin á móti innan við hundrað já-megin bætir hann strax við að hann viti ekki hvort tölurnar séu réttar, og gerir þá óvissu að kjarna röksemdarinnar. Slík hreinskilni er sjaldgæf í aðsendum greinum og styrkir málflutninginn fremur en að veikja hann. Sama gildir um að hann skilur þjófræði og auðræði skýrt að og tekur fram að ekkert af því sem hann lýsir sé lögbrot.
Tvennt heldur ekki jafn vel. Fullyrðingin um að það sem haft var eftir lagaprófessorum á forsíðu blaðsins hafi verið ósatt er þung ásökun, en hvorki prófessorarnir, yfirlýsingin né tilefnið eru nefnd; lesandinn getur ekki gengið úr skugga um hana innan greinarinnar. Þá er tengingin milli mútuásakana í Namibíu og eignarhalds á íslenskum fjölmiðli gerð með orðunum „sama fjármagn“, án þess að fyrirtækið sé nafngreint. Höfundur nefnir vissulega að ásökunum hafi verið hafnað, en samstillingin er retorísk fremur en rökleg.
Tillögurnar þrjár eru afmarkaðar og prófanlegar. Samanburðurinn við tveggja milljóna þakið á fjármál stjórnlagaþingsframbjóðenda 2010 er skarpasta röksemd greinarinnar og auðvelt að sannreyna.
