Kosningaþynnkan: Gervi­greind er svarið við hækkandi á­lögum

Greinin er birt sem skoðun, og það ber að meta hana á þeim forsendum. Höfundur er nafngreindur og hagsmunir hans tilgreindir neðst: hann er ráðgjafi í nýsköpun og gervigreind. Sú upplýsing er mikilvæg og vel gert að hún komi fram, þótt hún sé falin í botninn frekar en dregin fram í inngangi. Stærsta veikleikinn sem skoðanagrein er hversu einstrengingsleg röksemdafærslan er. Höfundur teflir fram fjölda hugmyndafræðilegra dæma, allt frá byggingarleyfum til snjómoksturs og námsgagnagerðar, en styður engan þeirra með tilvísun í raunverulega reynslu, tilraunaverkefni eða rannsóknir. Fullyrðingin um að gervigreind geti „lækkað stjórnsýslukostnað um tugi prósenta" stendur algjörlega án tilvísunar í gögn eða samanburðardæmi frá öðrum löndum, þrátt fyrir að slík gögn séu til. Hvergi er vikið að augljósum áhættuþáttum: persónuvernd, villum í sjálfvirkum ákvörðunum, lagalegri ábyrgð eða reynslu annarra ríkja af misheppnuðum tæknilausnum í opinberri þjónustu. Röksemdafærslan verður þar af leiðandi frekar söluræða en gagnrýnin greining. Samlíkingin við hamborgarastaði er grípandi sem myndlíking en heldur ekki sem rökfærsla, því sjálfsafgreiðsla á snertiskjá er grundvallarólík sjálfvirkri leyfisveitingu sem krefst lagalegrar túlkunar. Greinin er vel skrifuð og áhugaverð sem hugmyndavettvangur, en sem rökstuðningur fyrir stórtækum breytingum á opinberri þjónustu er hún grunnsæ. Betra hefði verið að vísa í a.m.k. eitt raunverulegt innleiðingardæmi eða rannsókn til að styrkja trúverðugleika kjarnafullyrðingarinnar.