Hildur Björns undir hnaus­þykkum feldi

Greinin er dæmigert verk pólitísks blaðamanns sem þekkir leikvöllinn vel og dregur saman stöðuna úr mörgum áttum. Einar Þorsteinsson oddviti Framsóknar er vitnað til beint og nafngreindur, sem gefur lesandanum eitt raunverulegt sjónarhorn úr fyrstu hendi. Vísir segist einnig hafa „rætt við fjölmarga sem að viðræðunum koma og/eða standa utan þeirra," sem er almenn tilvísun en gefur þó til kynna eigin heimildaöflun. Morgunblaðið er nefnt sem uppspretta hugmyndarinnar um breiðfylkingu, sem er heiðarlegt gagnsæi í heimildakeðjunni. Helsti veikleiki greinarinnar er hversu mikill hluti hennar byggist á ótilvitnuðum ályktunum blaðamannsins sjálfs. Setningar eins og „Ari Edwald hugsar nú tvennt" og „Ástæðan fyrir því að Hildur skoðar þennan möguleika er augljóslega sú..." eru fullyrðingar um innri hugsanir fólks sem enginn getur staðfest. Slíkt á betur heima í pistli en fréttaskýringu. Greinin er birt sem ritstjórnarefni undir flokknum „Fréttir," sem skapar togstreitu: lesandinn fær blöndu af upplifuðum staðreyndum, tilvitnunum og huglægu mati höfundar, án þess að skil séu gerð skýr. Afstaða Bjargar Magnúsdóttur er til dæmis rakin ítarlega en eingöngu með vísan í fyrri ummæli úr kosningabaráttunni; hún virðist ekki hafa verið vitnuð beint í þessari grein. Samfylkingin er nánast útilokuð úr umræðunni með einni rökleysu: „hvernig á að kynna slíkar breytingar þegar Samfylkingin hefur verið við stjórn Reykjavíkurborgar í 16 ár?" Þetta er mat höfundar sem lesandinn á erfitt með að greina frá fréttagreiningunni sjálfri. Pétur Marteinsson oddviti Samfylkingarinnar fær engin ummæli. Greinin hefði styrkst verulega ef höfundur hefði tekið skýrt fram að um fréttaskýringu með persónulegu mati væri að ræða, eða þá ef greint hefði verið á milli þess sem heimildamenn sögðu og þess sem er höfundar eigin túlkun.