Segðu ekki nei, segðu kannski, kannski, kannski

Greinin er birt undir skoðanamerki Vísis og verður því metin á forsendum röksemdafærslu, ekki heimildajafnvægis. Þar stendur höfundur sig ágætlega á einum mikilvægum punkti: hann upplýsir sjálfur um hagsmuni og reynslu sína innan EFTA-samstarfsins, hann segir hreint út að hann hafi ekki gert upp hug sinn um aðild, og hann leyfir gagnröksemd að standa þegar hann viðurkennir að sveiflur krónunnar hafi „stundum reynst okkur vel“. Það er meira af hugsanlegum sjálfsgagnrýni en gengur og gerist í kosningaskrifum. Tilvísanir í Maastricht-skilyrðin, í ummæli Guðmundar í Brim úr umræðuþætti og í flot krónunnar árið 2001 gefa lesanda festu sem hann getur gengið að.

Veikleikarnir liggja í því sem er sett fram sem sjálfsagt. Fordæmin um Kanaríeyjar, Madeira og Azoreyjar eru nefnd án þess að greint sé frá því að þau svæði hafa sérstaka stöðu sem ystu svæði aðildarríkja, ekki sem sjálfstæð ríki í aðildarviðræðum; það er einmitt kjarni þess sem nei-hliðin heldur fram og lesandinn fær ekki að sjá andmælin. Sömuleiðis er fullyrðingin um að kostnaður við krónuna sé „gríðarlegur“ borin fram án nokkurrar tölu, og staðhæfingin um að áhrif Íslands innan sambandsins yrðu meiri en fulltrúafjöldi segir til um er byggð á tilfinningu höfundar fremur en dæmum úr því starfi sem hann segist þekkja.

Tvær retórískar skammleiðir draga greinina niður. Spurningin „Hvað eru þeir sem ætla að segja nei hræddir við?“ setur andstæðinga í hlutverk hinna óttaslegnu í stað þess að takast á við röksemdir þeirra. Og innskotið um methagnað leigufélags sem Halldór Benjamín stýrir er aðfinnsla að manninum, ekki að afstöðunni; hún sannar ekkert um gildi nei-röksemdanna.

Niðurstaða: heiðarlegri en meðaltalið í kosningaskrifum, en byggir á of mörgum óstuddum fullyrðingum til að standa sem sannfærandi greining. Þokkalegt framlag til umræðu, ekki þyngdarpunktur hennar.