Náttúru- og innviðagjald á villigötum gagnvart EES-samningnum
Sveitarstjóri Bláskógabyggðar færir rök fyrir því að fyrirhugað náttúru- og innviðagjald, sem leggst aðeins á þá sem ekki eru skattalega heimilisfastir á Íslandi, brjóti gegn EES-samningnum. Hún byggir á lögfræðiáliti sem sveitarfélögin létu vinna, dómum Evrópudómstólsins og umsögnum hagsmunasamtaka, og hvetur ríkisstjórnina til að endurskoða útfærsluna.
„Óháð lögfræðilegt mat“ er burðarás greinarinnar, en matið var unnið fyrir sveitarfélögin sem höfundur talar fyrir. Í skoðanagrein er ekki galli að byggja á álitsgerð sem maður hefur sjálfur pantað. Orðið „óháð“ er þó sterkara en efni standa til og hefði mátt sleppa. Höfundur gerir aftur á móti skýra grein fyrir stöðu sinni sem sveitarstjóri, svo lesandinn veit hver talar.
Rökfærslan er óvenju vönduð. Vísað er í tilteknar greinar EES-samningsins, þrjú mál Evrópudómstólsins með málsnúmerum og umsagnir nafngreindra samtaka. Allt þetta getur lesandinn flett upp sjálfur. Hrósvert er líka að höfundur dregur fram álit ADVEL lögmanna fyrir ráðuneytið og viðurkennir heiðarlega að þar hafi engin afstaða verið tekin til endanlegrar útfærslu.
Veikleikinn liggur í því sem vantar. Rök ríkisstjórnarinnar fyrir lögmæti gjaldsins eru hvergi rakin, þótt þau hljóti að koma fram í greinargerð frumvarpsins. Þá hækkar tónninn í lokin: „verulegar líkur“ í álitinu verða að „augljósri hættu“ í niðurlagi höfundar. Sú stigmögnun er pólitísk, ekki lögfræðileg.
