Feðgin felldu tár yfir reynslu af meintum eltihrelli
Fréttin greinir frá vitnisburði Garps I. Elísabetarsonar og dóttur hans við aðalmeðferð í máli Írisar Helgu Jónatansdóttur, sem ákærð er fyrir umsáturseinelti gegn þremur mönnum og fjölskyldum þeirra. Lýst er upphafi kynna, skilaboðum frá fölskum aðgöngum, myndbirtingum og andlegum afleiðingum. Neitun ákærðu og andmæli verjanda koma fram á nokkrum stöðum.
Blaðamaður sat sjálfur í dómsal og það sést. Frásögnin byggir á beinum vitnisburði fyrir dómi, sem er opinber heimild, og orðalagið heldur sig að mestu við viðtengingarhátt: „hafi“, „á að hafa“, „meintum“. Fréttin heldur auk þess til haga að Íris Helga neitaði að þau hefðu sofið saman og að verjandi hennar andmælti fullyrðingunni um að enginn annar hefði haft aðgang að skilaboðunum. Þetta er vandað verklag í umfjöllun um sakamál sem enn er til meðferðar.
Hlutföllin eru þó skökk. Sjónarmið ákærðu birtast í örfáum setningum innan langrar frásagnar sem fylgir nær eingöngu sögu brotaþola. Fyrirsögnin og millifyrirsagnir á borð við „Felldu tár“ og „Allt í háaloft eftir statusinn“ draga fram tilfinningar fremur en sönnunarfærslu. Sumar millifyrirsagnir, til dæmis „Varð óttasleginn“, eru jafnframt settar fram í framsöguhætti eins og staðreyndir.
Lesandi sem les aðeins þessa grein fær mynd af einum degi í réttarhaldi, ekki af málinu í heild. Tilvísun í fyrri frétt um framburð ákærðu hefði bætt úr því, en hlekkurinn „Sjá frétt hér“ stendur tómur.
