Þessir þröngsýnu ungu bændur

Greinin er birt undir skoðanamerki og skal metin sem slík. Það sem hún gerir best er að byggja á tilteknum, athuganlegum atriðum í stað almennra slagorða: 141. og 142. grein aðildarsamnings Finnlands, tímasetningin á skrifstofuopnun finnsku bændasamtakanna í Brussel árið 1991, aðgreiningin á því að ganga út úr tollabandalagi án samnings og að standa utan þess með samningi. Höfundur greinir sjálf frá stöðu sinni sem varaformaður, hvetur lesendur til að lesa skýrslu Bændasamtakanna og gengur meira að segja svo langt að viðurkenna að hún hafi jákvæða afstöðu til evrópsks samstarfs almennt. Það er heiðarlegri framsetning en algeng er í kosningaskrifum.

Gallarnir eru mælikvarðakenndir. Tölfræðin um 71% fækkun lögbýla í Finnlandi á 30 árum er hornsteinn í röksemdafærslunni um að aðlögun hafi misfarist, en hún kemur heimildalaus og án samanburðar við þróun í löndum utan sambandsins, þar á meðal Íslandi og Noregi. Slík samþjöppun hefur átt sér stað víða; án viðmiðunar er talan meira áhrifamikil en upplýsandi. Sama gildir um fullyrðinguna um að Ísland yrði „að öllum líkindum“ nettógreiðandi, sem er umdeilt reikningsatriði sett fram sem gefið. Kaflinn um lífsgæði jafnaldra byggir alfarið á kunningjum og verknemum, og höfundur dregur víðtæka ályktun af því sem hún sjálf kallar samtöl.

Upphafið hallar líka lítillega í strámann: talað er um að ungir bændur séu kallaðir þröngsýnir og aumkunarverðir án þess að nefnt sé hver hafi sagt það eða hvar. Þá er lokahnykkurinn, „eitt skal yfir alla ganga“ hjá 27 þjóðum, einföldun á sveigjanleika landbúnaðarstefnunnar sem greinin annars sýnir að hún þekkir betur en það. Heilt yfir: vel skrifuð, hagsmunatengsl uppi á borði, viðurkennir gagnrök, en nokkrar tölur sem lesandinn getur ekki sannreynt innan greinarinnar sjálfrar bera meiri þunga en þær standa undir.