Ís­land og nýja djobbið

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er nafngreind ásamt hagsmunatengslum: hún er ritari Evrópuhreyfingarinnar. Gagnsæi um hagsmuni er mikilvægt og er vel gert hér. Samlíkingin, þar sem Ísland er persónugerð sem starfsmaður sem íhugar starfsskipti, er frumleg og skemmtileg aðferð til að setja pólitískt efni í daglegan búning. Hún virkar vel sem skoðanaskrifleg aðferð til að laða lesendur inn í umræðuna. Fullyrðingin um að flestir í „nýja fyrirtækinu" séu ánægðir samkvæmt starfsmannakönnunum og að starfsmannaveltan sé lítil stendur án tilvísunar í tiltekin gögn. Í skoðanagrein er ekki gerð sama krafa og í frétt, en þetta er efnisleg fullyrðing sem væri auðvelt að styðja við, til dæmis með tilvísun í Evrópubarómetrið eða tölfræði um úrsögn aðildarríkja. Eins gæti höfundur hafa viðurkennt að samlíkingin einfaldar verulega: starfsmaður getur sagt upp ef honum líkar ekki nýja starfið, en úrsögn úr ESB er töluvert flóknara ferli eins og Brexit sýndi. Rökfærslan er þannig einhliða, en það er eðli skoðanagreina. Sem pistill um ESB-umræðuna er greinin léttur og skemmtilegur innlegg, en efnislega grunnt.