Borgarlínan, Odense og þrjár leiðir til 2040

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin á þeim forsendum. Höfundur sýnir óvenjulega góðan fót fyrir skoðanagrein: hann vísar í Samgöngusáttmálann frá 2019/2024, Cowi/Mannvit-ábatagreininguna og gögn Verkefnastofu Borgarlínu, auk þess að tengja allar tölur í aðgengilega gagnasíðu. Viðurkenning hans á að „engin þessara talna er fullkomlega örugg" er ágæt heiðarleikavísun. Samanburðurinn við Odense og Bergen er skýr og nýtist lesandanum til að setja umræðuna í samhengi. Það sem draga má frá er hversu einhliða niðurstaðan er. Sviðsmyndin „hætta við" og „BRT-light" fá hvorug sanngjarna kynningu; tölum þeirra er eingöngu stillt upp sem tapkostnaði, ekki sem raunhæfum valkostum sem einhver mætti rökstyðja af öðrum forsendum. Fullyrðingin um 1.140 milljarða króna ávinning er sett fram sem staðreynd, en slíkar ábatagreiningar byggja á fjölmörgum forsendum sem höfundur fer ekki yfir. Hér hefði verið til bóta að geta þess að ábatagreiningar af þessu tagi eru háðar forsendum um vöxt, afsláttarstuðul og hegðunarbreytingar, enda hafa gagnrýnendur bent á veikleika slíkra spálíkana. Einnig er Bergen-samanburðurinn ívið bjartsýnn: farþegatalan 90.000 á dag, án heimildar um hvenær hún var mæld, stendur án mótvægis. Þrátt fyrir þetta er greinin vel yfir meðallagi skoðanagreina, bæði í gagnanotkun og heiðarleika.