Af hverju ég mun segja NEI við því að hefja innleiðingarviðræður við ESB

Greinin er birt sem ritstjórnarefni á Nutiminn.is, sem er í sjálfu sér athyglisverð ritstjórnarleg ákvörðun: skoðanagrein einstaklings er gefin út undir nafni miðilsins sjálfs. Þegar skoðanagrein er metin skiptir rökfærslan mestu máli, ekki jafnvægi heimilda. Rökin eru samfelld og skýr: höfundur leggur áherslu á fullveldissjónarmið, takmarkað vægi Íslands innan ESB og mögulegan missi fríverslunarsamninga EFTA. Hann nefnir fríverslunarsamninga við Kína sem dæmi. Þetta er sannreynanlegt og er raunhæf fullyrðing, þótt greinin hefði orðið sannfærandi ef hún nefndi fleiri tiltekin dæmi eða tölulegar staðreyndir um viðskiptahlutföll. Í raun byggist greinin nánast alfarið á almennum yfirlýsingum frekar en áþreifanlegum gögnum; engar tölur um viðskiptamagn, engin tilvísun í sérfræðiálit eða rannsóknir. Veikleiki rökfærslunnar felst einkum í einsleitni: höfundur gerir enga tilraun til að mæta helstu mótrökunum. Hann nefnir til dæmis ekki að Ísland innleiði nú þegar stóran hluta ESB-regluverks í gegnum EES án atkvæðisréttar, sem er kjarna gagnrök aðildarsinnaðs fólks. Að sleppa þessu veikir ritgerðina sem skoðanagrein vegna þess að lesandinn fær ekki tækifæri til að meta hvort höfundur hefur tekist á við sterkustu rökin gegn afstöðu sinni. Textinn fellur þar af leiðandi oftar í slagorðastíl en nauðsynlegt er: setningar eins og „þetta snýst um miklu meira en bara viðræður" endurtaka kjarnaskilaboðin án þess að dýpka þau. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt skrif, en ekki sérlega sterkt: rökfærslan er einstrengingsleg og skortir efnislegan grunn sem gæti styrkt sannfæringarkraftinn.