Um­ræða í hnút: Hann segir, hún segir, þarna stendur... hvað er rétt?

Styrkur greinarinnar er sá að hún gefur báðum hliðum rúm og sýnir lesandanum hvar sjónarmið rekast á, allt niður í orðalag opinberra skjala. Fjórir nafngreindir viðmælendur koma til sögu: tveir á nei-hlið (Sigurður Kári Kristjánsson, Hjörtur J. Guðmundsson) og tveir á já-hlið (Gréta María Grétarsdóttir, Gauti B. Eggertsson), auk utanríkisráðherra. Þetta er ágætis jafnvægi og höfundur tekur ekki beint afstöðu. Sérstaklega er lofsvert að vitnað er beint til fréttatilkynningar ESB frá 2010 og minnisblaðs ráðuneytisins, sem gerir lesandanum kleift að sannreyna kjarnaatriðið um aðlögunarkröfur. Það sem má gagnrýna er að greinin er að hluta til endursögn á umræðuþætti sem Vísir sjálfur framleiðir, sem þýðir að sjálfstæð fréttamennska er takmörkuð. Höfundur leggur ekki sjálfstætt mat á hvort túlkun Hjartar eða ráðuneytisins á ESB-skjalinu standist betur, heldur lætur bæði sjónarmiðin standa hlið við hlið og spyr svo ónákvæmrar spurningar: „Hvaða túlkun er sú rétta?" Þetta er heiðarlegt en gæti talist ófullnægjandi þegar höfundur hefur bein skjöl í höndunum; frekari greining á textanum eða umsögn þriðja aðila, til dæmis lögfræðings á sviði ESB-réttar, hefði styrkt greinina verulega. Fullyrðing Hjartar um að Írar séu „núna" að krefjast sömu tilslakana er ekki studd tilvísun í heimild innan greinarinnar sjálfrar, þótt hugsanlegt sé að hún byggi á opinberum heimildum sem ekki eru tilgreindar. Á heildina litið er þetta þó ágætis yfirlitsgrein sem gegnir hlutverki sínu vel.