Gjaldþrotasaga flug­fé­laga er al­var­leg á­minning um skaða krónunnar

Greinin er birt sem skoðun, og þar gildir fyrst og fremst gæði rökstuðningsins. Höfundur byggir á raunverulegum dæmum úr sögu íslensks flugreksturs: Arnarflug, WOW air, PLAY og fleiri. Grundvallarþráðurinn, að sveiflur örgjaldmiðils auki rekstraráhættu útflutningsfyrirtækja, er viðurkennd hagfræðileg röksemd og höfundur vísar í raungengi á tilteknum tímabilum, sem er sannreynanlegt hjá Seðlabanka Íslands. Tilvitnunin í leiðara Fréttablaðsins frá 2017 styrkir rökin og er hægt að fletta henni upp. Veikleikarnir eru hins vegar áberandi. Fullyrðingin um að „65% atvinnulífsins varð gjaldþrota" árið 2008 er verulega ýkt á grundvelli þess sem almennt er vitað um hrunið; ef höfundur skilgreinir þetta á sérstakan hátt hefði átt að skýra mælikvarðann. Samanburðurinn á stærð krónunnar við Malmö er áhrifaríkur en ekki útskýrður nánar, sem veikir hann sem röksemd. Greinin segir að hlutabréfamarkaðurinn sé „40–50% af landsframleiðslu" án þess að vísa í heimild; slík tala er sannreynanleg en ætti að vera studd tilvísun þegar hún er notuð til samanburðar. Einnig vantar alla umfjöllun um gagnrök: hvort evruaðild hafi haft ókosti fyrir smáríki á borð við Grikkland eða Portúgal, eða hvort sjálfstæð peningamálastefna hafi kostnað sem fellur niður með aðild. Þetta er leyfilegt í skoðanagrein, en dregur úr þekkingarlegu gildi röksemdafærslunnar og gerir hana einhliða sem efnahagslega greiningu. Niðurstaðan er skýrt pólitísk: höfundur hvetur til JÁ-atkvæðis og vísar í eigið væntanlegt rit, sem ber að taka með í reikninginn.