Hverjir fá sætin við borðið?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er nafngreind þingkona Sjálfstæðisflokksins; þetta er skýrt afmarkað. Sem röksemdafærsla er hún einsleit. Kjarnaþráðurinn, að ESB-stuðningsmenn séu hvattir af sérhagsmuni fremur en efnisrökum, er settur fram sem augljós staðreynd án þess að nokkur gögn eða dæmi séu nefnd til stuðnings. Tölulegar fullyrðingar um fjölda þingmanna, hlutfall íbúafjölda og starfsmannafjölda ESB eru að mestu leyti sannreynanlegar í opinberum gögnum sambandsins, sem er vel. Aftur á móti er rökstuðningurinn um hvata stjórnmálamanna nánast eingöngu byggður á innsæi höfundar; engin tilvísun er í launakjör Evrópuþingmanna eða samanburð við íslensk kjör. Fullyrðingin um að „starfsmenn utanríkisþjónustunnar" vilji sitja við borðið er óstudd; engin heimild er nefnd, ekkert nafn, engin könnun. Þetta veikir rökstuðninginn verulega, jafnvel metið á forsendum skoðanagreinar. Greinin vísar í frumvarp á Alþingi (þskj. 328) sem er ágæt tilvísun, en hún stendur nokkuð ein sem sannreynanleg heimild. Þótt skoðanagreinar þurfi ekki jafnvægi gagnvart andstæðum sjónarmiðum, væri rökfærslan sannfærandi ef höfundur tæki á augljósustu mótrökunum: til dæmis bandalagsmyndunum smáríkja innan ESB eða reynslu sambærilegra fámennaríkja á borð við Lúxemborg eða Möltu. Að hunsa þau sjónarmið algjörlega dregur úr vitsmunalegu heiðarleika textans.