„Allt aðrar kröfur um eitt­hvað sem er sprautað inn í líka­mann“

Greinin byggir á einum nafngreindum heimildarmanni, Rúnu Hauksdóttur Hvanndal forstjóra Lyfjastofnunar, og miðlar sjónarmiðum hennar í löngum beinum tilvitnunum. Það er ekkert athugavert við að miðla viðvörun opinberrar stofnunar, en blaðamaðurinn gerir lítið annað en að opna hljóðnemann. Ekkert er rætt við lækna, lyfjafræðinga eða fræðimenn sem gætu gefið klínískt samhengi; formaður félags heimilislækna er nefndur í einu orði en ekki hafður beint í viðtali eða vitnað til nánar. Engin gögn eru tilgreind um umfang vandans á Íslandi: hversu mörg tilfelli, hversu mikla aukningu, hvaða efni hafa fundist við tolleftirlit. Fullyrðingin um að notkun „virðist vera að aukast verulega" stendur án mótvægis í tölum eða heimildum og er þannig ósannreynanleg innan fréttarinnar sjálfrar. Tilvísun í „Röggu Nagla" og sænskan fyrirlesara er óljós og veikir trúverðugleikann frekar en styrkir hann, þar sem enginn þeirra er nafngreindur með eftirnafni eða tengdur við staðfestanlega heimild. Framsetningin er hins vegar ekki beinlínis villandi; hún er bara ein hlið málsins, flutt sem varörunarfrétt. Viðtalið inniheldur nytsamlegar upplýsingar um rétta afhendingarkeðju lyfja og lagalega stöðu. Þetta er hefðbundin varörunarfrétt með takmörkuðu dýpi, en nær þó að skila kjarnaboðskapnum.