Íris Helga kannast hvorki við falska aðganga né fóstur í krukku - „Ég er hvatvís og snöggreiddist“
Frétt af fyrsta degi aðalmeðferðar í Héraðsdómi Reykjaness þar sem Íris Helga Jónatansdóttir er ákærð fyrir umsáturseinelti og fleiri brot. Rakin eru svör hennar við spurningum saksóknara um ákæruliði sem varða þann þolanda sem ekki hefur stigið fram undir nafni, meðal annars falska aðganga, blómavasa og krukku sem sögð var innihalda fóstur.
Blaðamaður sat í dómsal og það sést. Fréttin byggir á frumheimild, skýrslugjöfinni sjálfri, og rekur hana sem samtal: saksóknari ber fram gögn, Íris svarar. Þannig fær lesandinn bæði ákæruvaldið og sakborninginn í sömu efnisgrein, og orðalag eins og „Vill Íris meina“ og „Íris heldur því fram“ heldur fullyrðingum hennar skýrt merktum henni. Nafnleynd þolanda A er virt.
Veikleikinn liggur í ásökunum Írisar á hendur A, til dæmis um að hann hafi áreitt dóttur hennar. Þær eru eftir hafðar án þess að lesanda sé bent á að þolandi muni gefa skýrslu síðar í aðalmeðferðinni eða að hann hafi ekki enn svarað fyrir sig. Í dómsfrétt er það eðlileg takmörkun, en ein setning hefði dugað.
Millifyrirsögnin „Missti vasann viljandi“ er túlkun ritstjórnar á flóknum orðaskiptum fremur en tilvitnun, og fyrirsögnin teflir fram krukkunni af nokkurri æsifréttagleði. Hvorugt brenglar þó efnið. Traust dómsfrétt sem gerir það sem til er ætlast.
