Hvar á lág­launa­fólk að búa?

Greinin er merkt sem skoðanagrein og höfundar undirrita sem formenn stærstu launþegasamtaka landsins; hún á því að meta á forsendum rökstuðnings og heiðarleika, ekki jafnvægis. Tölulegar fullyrðingar eru nokkuð sértækar: 4.000 íbúðir í almenna kerfinu, þar af 1.100 fyrir láglaunafólk, 7.000 íbúðir í gamla verkamannabústaðakerfinu, biðlisti Bjargs um 4.000 manns og loforð stjórnvalda um 7.000 íbúðir. Þessar tölur er hægt að sannreyna í skýrslum Íbúðalánasjóðs, ráðuneytis og sjálfs Bjargs, sem styrkir trúverðugleika rökstuðningsins. Veikleikarnir eru þrír. Í fyrsta lagi er fullyrðingin um að „tæpur helmingur leigjenda" greiði yfir 40% tekna í húsaleigu sett fram án heimildar; tilgreining rannsóknar eða gagnagrunns hefði styrkt þá staðhæfingu. Í öðru lagi er samanburðurinn milli 7.000 íbúða í verkamannabústaðakerfinu og 1.100 í dag einungis borinn saman á yfirborðinu; kerfin eru ólík að uppbyggingu og skilyrðum, og sú einföldun getur villt um fyrir lesendum. Í þriðja lagi virkar greinin að hluta til sem auglýsing fyrir fund ASÍ og BSRB daginn eftir, sem dregur úr greiningargildi hennar og breytir henni nær í kynningarefni samtakanna. Á heildina litið er þetta skýrt og heiðarlegt hagsmunaskrif þar sem höfundar leyna ekki hlutverki sínu, en gæði rökstuðningsins hefðu aukist með betri tilvísunum.