Gleðin við dæluna

Greinin er birt sem leiðari Viðskiptablaðsins og ber því að meta hana sem skoðanagrein. Rökstuðningurinn er skýr og samkvæmur: höfundur byggir á tilteknu orðalagi forsætisráðherra („engin eftirgjöf í tekjum") og auglýsingaherferð Samfylkingarinnar til að draga ályktanir um hugarfar ríkisstjórnarinnar gagnvart skattamálum. Tilvísun í framvirka samninga og heimsmarkaðsverð á olíu gefur greininni einhvern efnahagslegan grunn sem lesandi getur kannað sjálfur. Veikleikar leiðarans eru þó nokkrir. Í fyrsta lagi er stór hluti textans orðrétt tilvitnun í Guðrúnu Hafsteinsdóttur, sem gerir leiðarann nánast að vettvang fyrir málflutning Sjálfstæðisflokksins frekar en sjálfstæða ritstjórnargreiningu. Það dregur úr slagorku röksemdafærslunnar að hún reiðir sig svona mikið á einn pólitískan aðila. Í öðru lagi einfaldar greinin málið verulega: hugtakið „aðhald á tekjuhliðinni" er staðlað orðalag í ríkisfjármálum, ekki „furðuhugtak" eins og haldið er fram, og sú framsetning gerir röksemdarkeðjuna berskjaldaða fyrir gagnrýni. Í þriðja lagi vantar djúpri umfjöllun um raunverulega stöðu ríkisfjármála; fullyrðingin um „stjórnlausan hallarekstur" stendur án nokkurs rökstuðnings með tölum eða gögnum, sem veikir röksemdina jafnvel á forsendum skoðanagreinar. Sem skoðanatexti er þetta viðunandi en ónákvæmur í meðferð hugtaka og of háður einum pólitískum aðila til að standast sem sjálfstæð ritstjórnargreining.