Lok kosninga
Skoðanagrein á Vísi þar sem höfundur hafnar því að auðvald, bændur eða ungt fólk hafi valdið því að „já til að sjá“ varð undir, og bendir í staðinn á undirbúning ríkisstjórnarinnar. Aðeins ein tala er sannreynanleg, kostnaður fylkinganna samkvæmt RÚV; að öðru leyti byggir röksemdafærslan á fullyrðingum um hvað annað fólk hugsi.
Greinin er birt undir skoðanamerki, og hana ber að meta á þeim forsendum. Athyglisverðast er innra ósamræmið: höfundur kallar fjórum sinnum eftir því að rætt sé „út frá staðreyndum“ en byggir sjálfa röksemdafærsluna á tilfinningamati. Fullyrðingin um að ungt fólk sé „mun klárari en við“ í að greina áróður fær enga heimild, hvorki rannsókn né gögn, og afgreiðsla höfundar á herskyldurökunum („ég hef enga trú á að einhver hafi trúað þessu“) er einmitt sú tegund tilfinningaraka sem greinin gagnrýnir hjá öðrum.
Einn punktur stendur vel: kostnaðartölurnar, 80 og 90 milljónir, eru eignaðar RÚV og lesandi getur gengið að þeim. Fullyrðingin um að engin krafa hafi verið gerð um skil á bókhaldi til Ríkisendurskoðunar er hins vegar burðarás í fyrsta lið og hana mátti auðveldlega styðja tilvísun í lög eða reglur.
Alvarlegasta veikleikinn er strámaðurinn. „Já fólkið“ er sett fram sem einn hópur sem stimplar andstæðinga sem fasista og lygara, án þess að nokkur nafngreind dæmi séu nefnd. Það grefur undan lokaorðunum um að höfundur hafi enga skoðun á málinu.
