Gagnrýnir Reykjavíkurborg fyrir „mannréttindaiðnað“ sem virðist vera gróðmaskína

Veigamesti gallinn er algjört jafnvægisskort. Greinin miðlar eingöngu sjónarmiðum eins frambjóðanda í sveitarstjórnarkosningum og engin tilraun er gerð til að ná í viðbrögð frá Reykjavíkurborg, mannréttindaskrifstofu borgarinnar eða Alþjóðasetri ehf., sem nefnt er sérstaklega og tengt opinberum greiðslum upp á 571 milljón króna. Þetta er alvarlegt þegar greinin er birt sem ritstjórnarefni en ekki skoðunargrein eða lesendagrein; lesandinn á þá rétt á að ætlast til einhvers konar gagnrýninnar skoðunar af hálfu ritstjórnar. Tölulegar fullyrðingar, eins og kostnaðaraukning úr 75 milljónum í 132 milljónir, eru raktar til gagna sem Hlédís „vísar í" en hvorki er sagt hvaða gögn þetta eru né hvernig lesandi getur staðreynt þau sjálfur, nema hugsanlega í gegnum tístið hennar. Framsetningin styður óbeint ákveðin pólitísk skilaboð: orðalag eins og „gróðamaskína" í fyrirsögn og „mannréttindaiðnaður" í texta kemur beint frá frambjóðandanum, en ritstjórnin gefur þeim engan ramma. Þá vantar samhengi, til dæmis hvort þessi útgjöld séu í samræmi við fjölgun innflytjenda eða hvernig þau bera saman við svipaða þjónustu annars staðar. Greinin virkar því frekar sem vettvangur fyrir kosningaefni en fréttamennsku.