Ljós í óreiðu samtímans
heimildin.is 178 gr. 6.4
ruv.is 1302 gr. 6.2
visir.is 2881 gr. 6.0
vb.is 668 gr. 5.9
mbl.is 1013 gr. 5.7
dv.is 994 gr. 5.2
mannlif.is 232 gr. 4.9
nutiminn.is 191 gr. 4.5
heimildin.is 178 gr. 6.4
ruv.is 1302 gr. 6.2
visir.is 2881 gr. 6.0
vb.is 668 gr. 5.9
mbl.is 1013 gr. 5.7
dv.is 994 gr. 5.2
mannlif.is 232 gr. 4.9
nutiminn.is 191 gr. 4.5
dv.is 2026-05-08 15:30

Orðið á götunni: Hefndaráráttan ríkir í Sjálfstæðisflokknum – ekki í öðrum flokkum

Greinin er birt undir merkinu „Orðið á götunni" og er í raun skoðanagrein sem beinir spjótum að Birni Bjarnasyni og Sjálfstæðisflokknum. Höfundur listar upp söguleg dæmi um innri átök í Sjálfstæðisflokknum til að hafna fullyrðingu Björns um hefndarhug í Samfylkingunni. Framsetningin er eindregið einhliða og þjónar meira sem flokkspólitísk ádeila en rökræður.

Einkunn Vitans: 4/10
Mat Vitans
Skoðanagrein sem ræðst harðlega á Björn Bjarnason og Sjálfstæðisflokkinn. Meginrök eru veik: engin dæmi um að aðrir flokkar séu undanþegnir átökum, og tónninn er persónulegur fremur en rökstuddur.
Gagnrýni Vitans
Greinin birtist undir flokknum „Orðið á götunni" sem er augljóslega skoðanaflokkur, og ber að meta hana á þeim forsendum. Sem skoðanagrein er meginröksemdarkrafturinn veikur: höfundur lýsir sögulegum dæmum um átök í Sjálfstæðisflokknum til að sýna fram á að hefndarhugur sé séreinkenni þess flokks, en nýtir engin rök eða dæmi til að rökstyðja aðalforsendu sína, þ.e. að slíkt komi ekki fyrir í öðrum flokkum. Staðhæfingin „hefndarárátta og átakavilji einkenna Sjálfstæðisflokkinn en ekki aðra flokka" er sett fram sem staðreynd, en er í raun ósannað alhæfingarrök sem veikir trúverðugleika málflutningsins. Söguleg dæmin sjálf eru eftir efni sannreynanleg og rétt dregin fram, sem er jákvætt. Tónninn er hins vegar vægast sagt gróft persónulegur; að vísa til Björns Bjarnasonar sem „öldungsins skapstirða" sem stríði við „elliglöp" er meira niðurrif en rökræða og veikir skoðanagreinina sem slíka. Sterkari grein hefði mætt fullyrðingu Björns með gagnrýninni sundurliðun á rökum hans í stað þess að snúa umfjölluninni nánast alfarið í útreiðarslóð. Engin tilraun er gerð til að viðurkenna dæmi um innri átök í öðrum flokkum, sem hefði styrkt meginröksemdina frekar en að veikja hana. Vitnaði höfundur ekki í neina heimild um hvað Björn Bjarnason sagði nákvæmlega; lesandinn þarf að treysta túlkun höfundar.
← Til baka á forsíðu