Stöðnunin á Íslandi hefur samt verið uppgangstímabil
Hagfræðingur heldur því fram í skoðanagrein að íslenska hagkerfið hafi stækkað hratt vegna fólksfjölgunar en landsframleiðsla á mann nánast staðið í stað. Atvinnulífið og eignafólk hafi hagnast á vextinum en venjulegt launafólk síður. Hann ber Ísland saman við Bretland, Evrópusambandið og Bandaríkin og hvetur til þess að verðmætasköpun á hvern íbúa verði meginmarkmið efnahagsstefnunnar.
Tölurnar ganga upp, og það er ekki sjálfgefið í skoðanagrein. Fimmtungsvöxtur landsframleiðslu á móti tæplega 18% fólksfjölgun skilar nokkurn veginn þeim 2,7% sem höfundur nefnir. Breski samanburðurinn stenst sömuleiðis innbyrðis. Helstu stoðir eru eignaðar Hagstofunni, Eurostat, Alþjóðagjaldeyrissjóðnum og líkani Reykjavík Economics, svo lesandinn getur sannreynt meginrökin.
Veikasti hlekkurinn er fullyrðingin um að launafólk hafi ekki notið vaxtarins. Hana byggir höfundur á því að hann „sjái ekki“ hvernig það hafi gerst, en hann lítur fram hjá þróun kaupmáttar launa, augljósasta mótrökunum. Ávöxtun peningamarkaðssjóða, 8 til 10% á ári, og tvöföldun íbúðaverðs frá 2011 standa auk þess án nokkurrar tilvísunar.
Þá hoppar greinin milli upphafsára og heimilda; 2017 og 2016 gefa 2,7% annars vegar og 3,5% hins vegar, og lesandinn þarf sjálfur að átta sig á muninum. Ekki er heldur rætt hvort hátt upphafsgildi Íslands skýri hægari vöxt að hluta. Rökfærslan er engu að síður skýr og heiðarleg um eigin takmörk: höfundur segist ekki vita hvernig markmiðinu verði náð.
