Sigmundur Ernir skrifar: Íslendingar eru aflögufærir
Sigmundur Ernir, alþingismaður, segir frá eftirlitsferð til Malaví á vegum þróunarsamvinnuskrifstofu utanríkisráðuneytisins og færir rök fyrir því að Íslendingar eigi að halda áfram öflugri þróunarsamvinnu. Hann nefnir vígslu fæðingarsjúkrahúss í Makanjira, vatnsbrunna og skólaverkefni sem dæmi um árangur.
Höfundur fór til Malaví til að rækja eftirlit með opinberu fé, eins og hann segir sjálfur, en eftirlitið skilar sér hér eingöngu sem hrós. Lesandinn fær hvergi að vita hvort eitthvað hefði mátt fara betur, hvað verkefnin kosta í heild eða hvernig árangur er mældur. Það er heiðarlegt að greina frá tilefni ferðarinnar, en í pistli sem byggir á orðinu „aðhald“ hefði gagnrýnni sýn styrkt málflutninginn.
Tölurnar eru áhugaverðar: um 300 milljónir í fæðingarspítala, um 1100 brunnar fyrir nálega 300 þúsund íbúa og verkefni allt frá 1989. Hvergi kemur þó fram hvaðan þær eru, þótt þær séu líklega úr gögnum ráðuneytisins og þar með sannreynanlegar. Fullyrðingin um að krónan „vaxi hvergi betur“ er hins vegar mælskubragð sem enginn samanburður styður.
Veikast er hvernig farið er með andstæð sjónarmið. Þeim er lýst í óljósri endursögn, „því hefur verið fleygt“, og síðan svarað með siðferðilegri tvíhyggju þar sem hinn kosturinn er að „snúa baki við bágstöddum“. Rökum um forgangsröðun eða skilvirkni er aldrei svarað efnislega.
