Losun Íslands á jarðefnaeldsneyti og ómarkviss og ósanngjörn skattheimt
Fjármálahagfræðingur heldur því fram í skoðanagrein að kolefnisskattar á íslensk heimili og fyrirtæki séu ómarkvissir og ósanngjarnir, þar sem heildarlosun Íslands sé lítil miðað við alþjóðlegar iðnaðarsamsteypur á borð við INEOS. Seinni hluti greinarinnar fjallar um landakaup Jims Ratcliffe á Íslandi og viðskiptatengsl sem þeim fylgja.
Burðarás röksemdarinnar er samanburður sem stenst ekki: landslosun Íslands samkvæmt Hagstofunni er borin saman við kolefnisspor INEOS sem nær yfir alla virðiskeðjuna. Höfundur viðurkennir muninn en notar samt „átjánfalda“ hlutfallið sem rök. Þjóð og fyrirtæki eru heldur ekki sambærilegar einingar, og losun INEOS fellur að stórum hluta undir skattheimtu annarra ríkja. Á sama tíma sleppir höfundur lykilmælikvarða: deilt með íbúafjölda gefa hans eigin 6,4 milljónir tonna mjög háa losun á mann. Fullyrðingin um vatnsgufu er auk þess óviðkomandi því hvernig losun er talin og skattlögð.
Greinin vísar til heimilda sem hægt er að fletta upp, svo sem gagna Alþingis og skýrslu Hagfræðistofnunar. Sjálfur skatturinn, sem á að vera kjarni málsins, er þó hvergi tilgreindur: hvorki gjaldflokkar, upphæðir né þróun þeirra.
Alvarlegast er kaflinn um Ratcliffe, sem tengist skattarökunum varla. Höfundur nefnir tilgreinda menn í sömu andrá og deilur við bændur, játar að ekki sé hægt að tengja þá við deilurnar en bætir við að það sé „langt frá útilokað“. Slíkt er dylgjur, ekki rökfærsla.
