Það er gott að vera kristinn, en slæmt þegar fá­fræðin fær að ráða för

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur er nafngreind ásamt starfsheitum sem gefa lesendum skýra mynd af sjónarhorni hennar. Röksemdin er vel skipulögð: höfundur byrjar á bókmenntafræðilegri greiningu á andstæðuhugtökum í Biblíunni, vísar svo í Tómas frá Akvínó (1225–1274) sem staðfesta heimild, og leiðir röksemdafærslu sína út frá náttúrulögmálinu til nútímalegrar niðurstöðu. Sá guðfræðilegi grundvöllur er vel kynntur; lesandinn getur fylgst með rökfærslunni og sannreynt hana í ritum Tómasar sjálfs. Það sem veikir greinina sem rökræðu er fyrst og fremst einföldun í lokahlutanum. Fullyrðingin „náttúran sjálf er full af kynjaflæði, samkynhneigðri hegðun og samskiptum þúsunda tegunda" er sett fram sem augljós staðreynd án tilvísunar í ákveðin vísindarannsóknargögn, þótt slíkt efni sé vel þekkt og aðgengilegt. Stökkið frá líffræðilegri hegðun dýra til guðfræðilegrar niðurstöðu um mannleg kyn er gert í einni setningu og skorti dýpri rökstuðning. Á sama hátt er túlkunin á andstæðuhugtökum kynnt sem nokkuð einhlít, en aðrir guðfræðingar hafa túlkað þau öðruvísi; höfundur viðurkennir ekki þá ólíku sýn nema í yfirborðskenndum drag. Sem skoðanagrein er þetta þó ásættanleg framsetning á vel afmörkuðu sjónarhorni, og gagnsæi höfundar um eigin stöðu (prestur, formaður Trans Vina) er til fyrirmyndar.