Hleypum fötluðum börnum inn á völlinn!

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skýrt auðkenndur sem frambjóðandi Vinstrisins; það er til bóta. Sem rökstuðningsgrein er hún skipuleg og hnitmiðuð: höfundur vísar í samþykkt Menningar- og íþróttaráðs, niðurstöður starfshóps, íþróttafélögin Ösp og ÍFR, og tilgreinir tölur um styrki (34 milljónir) og áætlaðan kostnað (30 milljónir á ári). Þetta gefur lesandanum eitthvað að vinna úr. Veikleikarnir eru þó nokkrir. Talan um að „vart nema 10% fatlaðra barna leggi stund á íþróttir" er lykilfullyrðingin en höfundur viðurkennir sjálfur að gagnaöflun hafi verið erfið; samt er talan sett fram án fyrirvara um óvissu, sem veikir rökstuðninginn. Skýrsla starfshópsins er ekki nafngreind frekar né vísað á hana þannig að lesandi geti nálgast hana. Greinin er fyrst og fremst kosningaskrif; höfundur leggur fram sín eigin tillögumál og kallar þau „skynsamleg" án þess að nefna mögulegar gagnrýnisraddir eða forgangsröðunardeilur. Í skoðanagrein er slíkt leyfilegt, en hugmyndafræðilegur einsleitni í rökunum dregur úr sannfæringarkrafti. Á heildina litið er þetta heiðarlegur og vel merktur pólitískur málflutningur, en sem rökstuðningur skorti hann dýpt og gagnrýna sjálfskoðun.