Sigmundur Ernir skrifar: Góð spurning: Á Ísland að hefja á ný aðildarviðræður við Evrópusambandið?

Greinin birtist sem fastur pistill og ber að meta sem slíkan: hér er ekki ætlast til hlutlægrar fréttamennsku heldur rökstuðnings fyrir ákveðinni afstöðu. Höfundur greinir frá eigin hlutverki í Stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd, sem er heiðarlegt og veitir lesanda nauðsynlegan samhengisgrunn. Þó ber að nefna nokkur atriði. Í fyrsta lagi er rökstuðningurinn á köflum frekar tilfinningalegur og einföldun ríkir, einkum í lokahlutanum þar sem „já" er jafnað við framfarir og „nei" við yfirráð auðvaldsins; sú andstæða er sett fram sem augljós staðreynd en ekki sem ein möguleg túlkun. Í öðru lagi er Miðflokkurinn sakaður um að „nærast á ósætti" og „ala á sundrungu" án þess að eitt dæmi sé nefnt til stuðnings; jafnvel í skoðanagrein eykur slíkt trúverðugleika ef það er undirbyggt frekar en að vera laust aðdróttun. Í þriðja lagi vísar höfundur til álits landskjörstjórnar og Feneyjarnefndar Evrópuráðsins en gefur engar nánari upplýsingar um efni þeirra álita, sem gerir lesanda erfitt um vik að meta hvort túlkun höfundar sé réttmæt. Sem pólitískt skrif er greinin skýr um afstöðu sína, en gæði málflutningsins bíða skaða af ónákvæmum ásökunum og of einfölduðum andstæðum í stað röklegrar færslu.