Ríkisstjórnin tapaði – og ætti að segja af sér
Skoðanagrein eftir fyrrverandi oddvita Lýðræðisflokksins sem færir rök fyrir því að ríkisstjórnin eigi að segja af sér eftir að nei-hliðin sigraði í þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB-viðræður. Höfundur gerir hagsmuni sína ljósa, en gengur framhjá helstu gagnrökum og styður lykilfullyrðingar um orð ráðherra ekki með beinum tilvitnunum.
Sterkasta atriðið er gagnsæið: höfundur upplýsir sjálfur um framboð sitt fyrir Lýðræðisflokkinn, svo lesandinn veit hvaðan röksemdin kemur. Greinin er birt undir skoðanamerki og verður því metin á rökum, ekki heimildajafnvægi.
Rökfærslan er skýr en sneiðir framhjá augljósasta viðnáminu. Umboð íslenskrar ríkisstjórnar kemur frá Alþingi, ekki frá einstakri þjóðaratkvæðagreiðslu, og sú staðreynd er ekki nefnd einu orði. Höfundur viðurkennir að ríkisstjórnin lofaði að spyrja þjóðina, en afgreiðir svo þá málsvörn í einni setningu í stað þess að takast á við hana: að virða niðurstöðuna gæti einfaldlega þýtt að viðræður verði ekki hafnar.
Þá eru nokkrar fullyrðingar settar fram sem staðreyndir án tilvitnana. Að utanríkisráðherra hafi „hótað þjóðinni“, að atkvæðagreiðslunni hafi verið flýtt og að hún hafi verið römmuð sem „nú eða aldrei“ eru allt endursagnir sem hefðu kostað eina beina tilvitnun hverja. Sömuleiðis er landfræðileg greining, að landsbyggðin hafi sagt skýrt nei og Reykjavík verið klofin, borin fram án nokkurra talna, þótt kjördæmatölur liggi fyrir. Fyrir grein sem byggir allt á lýðræðislegu umboði er það óþarflega laus grundvöllur.
