Ís­lensk stjórn­völd eiga að for­dæma stríðið í Íran, Líbanon og Gaza

Sem skoðanagrein þarf þetta ekki að uppfylla sömu kröfur um jafnvægi og fréttaverk, en meta ber rökfærslu og heiðarleika. Höfundur setur fram nokkrar staðhæfingar sem hann vísar til sem staðreynda: að Bandaríkin hafi „viljandi sprengt upp stúlknaskóla í Íran," að Bandaríkjastjórn hafi hótað Leó páfa XIV beint, og að Ísraelsmenn ætli sér þjóðarmorð í Líbanon. Þessar fullyrðingar eru settar fram án tilvísana í skýrar heimildir; lesandinn fær ekki að vita hvaðan höfundur sækir upplýsingarnar, þótt hann vísi lauslega í „nýjustu fregnir" varðandi hótanir gegn páfanum. Slík óskilgreind tilvísun er veik stoð undir alvarlega ásökun. Rökin fyrir því að Kristrún Frostadóttir eigi að tjá sig byggjast á tilfinningalegri ádeilu frekar en greiningu á stjórnarháttum eða utanríkisstefnu. Greinin er þó innbyrðis samkvæm í meginþræði sínum: höfundur telur íslensk stjórnvöld hreyfa sig of seint og hann ber saman viðbrögð annarra ríkja við viðbrögðum Íslands, sem er gild samanburðaraðferð. Ásökun um þjóðarmorð í Líbanon er sett fram sem augljóst mat höfundar, en munurinn á skoðun og staðreyndafullyrðingu er óskýr á nokkrum stöðum, til dæmis þegar hann fullyrðir að árásirnar séu „viljandi" á óbreytta borgara án þess að vísa í heimild sem styður þá niðurstöðu sérstaklega. Tilfinningalegt orðalag, eins og „litlar stelpur í Íran eru sprengdar í loft upp," er ætlað að hafa áhrif en er ekki stutt gögnum í greininni sjálfri. Sem skoðanaverk er þetta skýrt, en rökstuðningurinn hefði orðið sterkari með betri heimildanotkun.