Pappírsslóðin um Bakkakot: Börn vistuð þar í trássi við lög árið 2005

Sterkasta hliðin á þessari frétt er heimildagrunnurinn: gögn frá Þjóðskjalasafninu sem RÚV óskaði sjálft eftir og fékk afhent. Þetta er upprunalegt heimildastarf þar sem blaðamaður vinnur beint úr opinberum gögnum, og fullyrðingar um leyfisleysi og samskipti sveitarfélagsins við Þóru Bernódusdóttur eru raktar til skjallegra heimilda. Það er trúverðugt og sannreynanlegt. Hins vegar er raddflóra greinarinnar einsleit. Eini viðmælandinn sem fær að túlka þessar upplýsingar er Bjarki Heiðar Bjarnason, lögmaður þolenda. Hann er að sjálfsögðu aðili máls og hans sjónarmið skipta máli, en enginn fulltrúi félagsþjónustunnar, barnaverndaryfirvalda eða Þóru Bernódusdóttur fær tækifæri til svara. Greinin nefnir t.d. að Barnaverndarstofa fékk upplýsingar um ofbeldi árið 2012 og að sveitarfélagið svaraði fyrirspurn, en enginn þessara aðila er spurður út í viðbrögð sín eða skýringar. Forsætisráðherra er vitnuð í yfirlýsingu um frumvarp til rannsóknarnefndar, en það er hlutlaus tilvísun, ekki raunverulegur mótvægisaðili. Þá er ítrekað vísað til „sögusagna" um vistun barna allt til 2012 án þess að þær séu studdar gögnum eða heimildarmönnum, sem er veikleiki í frétt sem annars leggur áherslu á skjalfesta. Framsetningin er að mestu leyti nöktrar fréttaskýringar en hallast þó í átt að hagsmunum þolendahópsins, ekki síst þar sem niðurlagið felur í sér tilfinningaleg tilvitnun frá lögmanninum um að „sannleikurinn fái að heyrast" án nokkurs mótvægis.